شیخی  به  زنی فاحشه گفتا مستی

هر لحظه به دام دگری  پــا  بستی

گفتا شیخا هر آن چه  گویی  هستم

آیا تو چنان  که  می  نمایی  هستی

خدايا ٬ كمك كن تا بيدار شوند اين زاهدين هزار كاره... 

غم تنهايی

چرا وقتی كه آدم تنها ميشه

غم و غصه اش قد يك دنيا ميشه

ميره يك گوشه پنهون ميشينه

اونجا رو مثل يه زندون ميبينه

غم تنهايی اسيرت ميكنه

تا بخوای بجنبی پيرت ميكنه

وقتی كه تنها ميشم اشك تو چشام پر ميزنه

غم مياد يواش يواش خونه دل در ميزنه

ياد اون شب‌ها می‌افتم زير مهتاب بهار

توی جنگل لب چشمه می‌نشستيم من و يار

غم تنهايی اسيرت ميكنه تا بخوای بجنبی پيرت می‌كنه

ميگن اين دنيا ديگه مثل قديما نمی شه

دل اين آدما زشته ديگه زيبا نمی شه

اون بالا باد داره زاغه ابرا رو چوب ميزنه

اشك اين ابرا زياده ولی دريا نميشه

غم تنهايی اسيرت ميكنه تا بخوای بجنبی پيرت می کنه ...

اگه يه روز رفتي و ديگه برنگشتي ،

بهت

قول نمي دم

كه منتظرت مي مونم اما ازت ميخوام

وقتی

 اومدي يه

شاخه گل رو قبرم بذار

خدايا !

سراسر شب شمعی کوچک بر درگاهت روشن نگاه می دارم.

و وقتی که روز فرا می رسد

بادا که بر دامن نيلوفرينت خاموش شوم . 

زندگی بهترين مکتب است .

تجربه بهترين استاد است .

طبيعت بهترين کتاب است .

قلب بهترين معبد است .

خداوند بهترين دوست است .

و بهترين فرد کسی است که در هر نفسش به خدا عشق می ورزد .

از هر آنچه روی می دهد خرسند است

و دست ياری به سوی افتادگان می گشايد.

شگفتا! وقتی که بود نمی دیدم...

وقتی می خواند، نمی شنیدم...

وقتی دیدم که نبود...

وقتی شنیدم که نخواند...

جه غم انگیز است وقتی چشمه ای سرد و زلال در برابرت

می جوشد و می خواند و می نالد

تشنه آتش باشی و نه آب

چشمه که خشکید

چشمه که از آن آتش که تو تشنه آن بودی بخار شد و به هوا رفت

و آتش کویر را تافت و در خود گداخت

و از زمین آتش روِئید

و از آسمان آتش بارید

تو تشنه آب گردی و نه تشنه آتش

و بعد ....

و بعد عمری گداختن از غم نبودن کسی

که تا بود

از غم نبودن تو می گداخت....

                                        کوير دکتر علی شريعتی

  برای فهمیدن و احساس کردن راه بازگشت وجود ندارد می توان بالاتر رفت ولی هرگز نمی توان فرود امد تا ابد هم نمی توانی در بالای ابرها تنها بمانی که انجا جای خداست بی کرانگی ملکوت (دکتر علی شریعتی)