بین  نگاه  هرزه ی  مردم  سر  تا  پا  دروغ

شیش و بش گرسنگی دلهره ی دامن پاک

می مونه یا مثل یه برگ می یفته رو دامن خاک

کنج خیابون می خوابه نون بیات سق میزنه

سر یه لقمه چونه با مردم احمق میزنه

چه جوری قسمت می کنه نون و میون شیش نفر

دامنش اما پس بره تموم شهر می شه خبر

بد بودش و بد تر اومد چی فکر میکردیم و چی شد

گفتیم درست می شه ولی بدتر و هر هرکی شد

پای پر از تاولشو مونده تو تردید سراب

قایق طوفان زدشواومده وارونه رو آب

نون و تریدش میکنه تو کاسه ی خون همه شب

تو دهنی می خوره تا قشنگ و قرمز بشه لب

تن رو حراجش میکنه همه بتونن ببرن

عشوه رو ارزون میکنه پا پتیا هم بخرن

روزای آخر می بینیش کنج خیابون افتاده

آهوی قصه مون گیر گرگ بیابون افتاده

آخر خط زیر یه پل بیرون شهر کنار آب

نعششو پیدا میکنن که رفته تا ابد تو خواب

لحظه ديدار

لحظه ديدار نزديک است

باز من ديوانه ام ، مستم

باز می لرزد دلم ، دستم

باز گويی در جهان ديگری هستم

های ! نخراشی به غفلت گونه ام را تيغ

های ! نپريشی صفای زلفکم را دست

و آبرويم را نريزی دل !

ای نخورده مست

لحظه ديدار نزديک است...

                                             مهدی اخوان ثالث